ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Της είπε για τα δόλια τεχνάσματα της Κίρκης, πως βρέθηκε στου Άδη τα ανήλιαγα παλάτια, χρησμό να πάρει της ψυχής του μάντη Τειρεσία κι ακόμα τους συντρόφους του πως είδε, και τη μάνα, εκείνη που τον γέννησε και μοσχανάθρεψέ τον· πως άκουσε το γλυκερό τραγούδι των Σειρήνων· είπε τις πέτρες τις Πλαγκτές πως πέρασε κι ακόμα τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, π’ άνθρωπος δεν ξεφεύγει· πως φάγανε οι σύντροφοι τα βόδια του Ηλίου· πως χτύπησε το γρήγορο σκαρί του ο Κρονίδης με κεραυνό· πως χάθηκαν οι σύντροφοί του όλοι κι αυτός μονάχα ξέφυγε τη μαύρη του τη μοίρα· πως έφτασε στην Καλυψώ, στη νήσο Ωγυγία· πως τον κρατούσε στη σπηλιά κι ήθελε σύντροφός της να γίνει και τον έτρεφε, κι αν έμενε κοντά της αθάνατο κι αγέραστο για πάντα θα τον κάνει, αλλά δεν τα κατάφερε τη γνώμη να τ‘ αλλάξει· πως βρέθηκε στους Φαίακες πολυβασανισμένος και σαν θεό τον τίμησαν αυτοί με την ψυχή τους και στη γλυκιά πατρίδα του τον έστειλαν με πλοίο και του ‘δωσαν μαλάματα σωρό, χαλκό και ρούχα.