Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ

Η χρήσις των μηχανών προφανώς δεν είναι η αιτία της «μηχανοποιήσεως του ανθρώπου». Δεν προήλθεν η μηχανικός άνθρωπος από την χρήσιν της μηχανής, αλλ' η χρήσις της μηχανής προήλθεν από τον μηχανικόν άνθρωπον προς χάριν του μηχανικού ανθρώπου και προς αξιοποίησιν του μηχανικού ανθρώπου. Δηλαδή του «μέσου ανθρώπου». Ο αυτοματισμός της σκέψεως του μηχανικού ανθρώπου -στερεοτυπία, σχηματοποίησις, επανάληψις-. ο οποίος χαρακτηρίζει την κατωτέραν διανοητικότητα, ανευρίσκεται και εις μίαν κάθετον τομήν όλων των κοινωνικών τάξεων και επαγγελμάτων και περιγράφεται πλουσίως και εις την λογοτεχνίαν, τόσον εις την στερεοτυπίαν των κοινωνικών τύπων, των συνηθειών και ακόμη των ανιαρίων «ευφυολογιών» όσον και εις τους σχηματισμούς. και πεποιθήσεων και εις την συνεχή και ανιαράν επανάληψιν των αυτών συνομιλιών άνευ πνευματικής ανανεώσεως εις τον καθ' ημέραν κοινωνικόν βίον, εις άτομα πάσης κοινωνίας, πάσης κοινωνικής τάξεως και παντός επαγγέλματος. Εις τον μηχανικόν άνθρωπον οφείλεται και ο αλόγιστος θαυμασμός προς πάσαν Τεχνικήν, που εξασφαλίζει την ελλειψιν δημιουργικής σκέψεως και την εξοικονόμησιν. και απλοποίησιν πνευματικής ενεργείας, και προς πάντα νεωτερισμόν της Τεχνικής, όχι λόγω του νεωτερισμού και της επιστημονικής προόδου -που αντικείμενοται προς πάσαν «ισότητα» και οφείλεται εις τους δημιουργικούς επιστήμονας- αλλά δια τους ως άνω λόγους. Ο «μέσος άνθρωπος», δηλαδή ο «μηχανικός άνθρωπος», ο οποίος εχειροκρότησεν άνευ ενδοιασμών την Τεχνική και τα προόδους της, χάριν της «αρχής της ελαχίστης προσπαθείας» και του «απεριορίστου των υλικών αγαθών» και αντικατέστησε τα ποιοτικά με τα ποσοτικά αξίας, ευρέθη αντιθέτως ενώπιον του δαιμονισμού της Τεχνικής, η οποία συνεπάγεται την υποδούλωσίν του.