Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ Η Αλήθεια ως Φανέρωμα ή η Αλήθεια ως Ορθότητα, (127). Αυτό είναι το πρόβλημα με την ερμηνεία ενός κειμένου. Κάποιος προσπαθεί να εξηγήσει κάτι που είπε ένας άλλος, προγενέστερος συνήθως φιλόσοφος και για το σκοπό αυτό ακολουθεί το δρόμο που πήρε κι εκείνος. Έτσι η εξήγηση θα αφορά την κατανόηση των ιδεών και των σκέψεων εκείνου και όχι των δικών του. Και βέβαια το ίδιο είχε κάνει και ο προηγούμενος, εκείνος, του οποίου τις ιδέες προσπαθεί τώρα να εξηγήσει και να καταλάβει ο σημερινός. Ξέρουμε δε ότι όλοι τους στο τέλος καταλήγουν στους Αρχαίους Έλληνες, τους πρώτους που έκαναν φιλοσοφία, οι ιδέες των οποίων παίζουν το ρόλο ας πούμε μιας πηγής από την οποία αντλούν την πρωταρχική γνώση. Το ερώτημα βέβαια είναι αν και οι Έλληνες με αυτά εκφράζανε την αλήθεια και τη γνώση. Πάντως, και άμα κρίνουμε από τους μεταγενέστερους ακόμα κι αν δεχτούμε ότι οι Έλληνες δεν είπαν τίποτα σωστό, εκείνοι δεν τους διόρθωσαν ακόμα. Αυτό απ' την άλλη και συγχρόνως σημαίνει ότι οι μεταγενέστεροι, μηδενός εξαιρουμένου, εκείνους χρησιμοποιούν ως πηγή και βάση για τη "δικιά" τους φιλοσοφία. Οπότε; Το ζήτημα βέβαια είναι, να βρούμε την πηγή της γνώσης, στην οποία προσέφυγαν εκείνοι και όχι τόσο εκείνα που είπαν. Αυτό δεν το σκέφτονται οι σημερινοί διότι αφελώς πιστεύουν ότι χρησιμοποιούν τις ίδιες πηγές καθώς και τα ίδια εργαλεία. Μα τότε γιατί δεν κατάφεραν να τους εξηγήσουν ακόμα;