Η ΑΓΙΑ ΓΝΩΣΗ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ

Σήμερα παρατηρείται κρίση στον θεολογικό λόγο. Ναι μεν υπάρχει πλούσιος προφορικός και γραπτός λόγος, μέσω της πληθώρας κηρυγμάτων, ομιλιών, εκδηλώσεων, συνεδρίων -τώρα και διαδικτυακών- και ποικιλίας εκδόσεων όμως είναι αμφιλεγόμενο κατά πόσο ο λόγος αυτός επιτελεί τον σκοπό του, ανταποκρίνεται στον λόγο του Ευαγγελίου, ώστε να είναι «ζων και ενεργής», «αλάτι ηρτυμένος». Μπορούμε να πούμε ότι επικρατούν δύο τάσεις θεολογικού λόγου, οι οποίες είναι ακραίες και εκφράζονται από αντίστοιχες ομάδες ανθρώπων. Στην μία άκρη βρίσκονται αυτοί που θέλουν η Εκκλησία να εκσυγχρονισθεί και να ταυτιστεί πλήρως με την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, δηλαδή να «συσχηματισθή τω αιώνι τούτω». Στην άλλη άκρη βρίσκονται αυτοί που κινούνται με το γράμμα του Νόμου και όχι με το πνεύμα του. Αυτοί που έχουν «αυτοχειροτονηθεί» κριτές της οικουμένης, οι υπέρ Ορθόδοξοι, παραδοσιαρχικοί και όχι παραδοσιακοί, φανατικοί και όντως φονταμενταλιστές.