ΕΥΝΑΠΙΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΔΩΡΟΣ ΠΡΩΙΜΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ – Η ΜΕΤΑ ΔΕΞΙΠΠΟΝ ΙΣΤΟΡΙΑ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Μετά τον Τάκιτο, η συγγραφή της ιστορίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέρασε σε μεγάλο βαθμό στα χέρια Ελλήνων συγγραφέων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το μνημειώδες έργο του Κάσσιου Δίωνος στις αρχές του 3ου αιώνα. Αυτή η ελληνική κυριαρχία διακόπηκε προσωρινά στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα, όταν σημειώθηκε μια αξιοσημείωτη αναζωπύρωση της λατινικής ιστοριογραφίας. Αυτή η τάση κορυφώθηκε με τα 31 βιβλία του Αμμιανού Μαρκελλίνου, τα οποία συνέχισαν από εκεί που είχε σταματήσει ο Τάκιτος. Οι δύο αποσπασματικοί συγγραφείς που μεταφράζονται σε αυτόν τον τόμο, ο Ευνάπιος και ο Ολυμπιόδωρος, σηματοδοτούν την αναβίωση της ελληνικής παράδοσης της κοσμικής ιστοριογραφίας στις αρχές του 5ου αιώνα - μια παράδοση που θα κορυφωθεί τον 6ο αιώνα με τον Προκόπιο Καισαρείας. Ούτε ο Ευνάπιος ούτε ο Ολυμπιόδωρος είναι ευρέως γνωστοί, κυρίως επειδή τα έργα τους διασώζονται μόνο σε αποσπάσματα. Ωστόσο, αυτά τα αποσπάσματα αποκαλύπτουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.