SKY IN BLOOD ΑΙΜΑΤΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ – BILINGUAL EDITION ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΛΟΓΟΙ – (TRANSLATION AND PREFACES) ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΚΙΡΓΚΕΝΗΣ (STAVROS GIRGΕNIS) – ΠΑΤΡΙΣΙΑ ΝΙΚΟΛΟΒΑ (PATRICIA NIKOLOVA) Για την Ποίηση του Πόνου του Khairi Hamdan Δεν είναι εύκολο να γράψει κανείς για μια ποίηση τέτοιου παγκόσμιου και πρωτότυπου βεληνεκούς. Ποίηση στην οποία κάθε μεταφορά, λέξη και ομοιοκατα­ληξία είναι εμποτισμένες με αίμα και συγκλονίζουν βαθιά την καρδιά και τον νου, επειδή είναι αυθεντικές. Ποίηση για τον πόνο που δεν ζητά ενσυναίσθηση και δεν επαιτεί έλεος, αλλά αναζητά δικαιοσύνη. Ποίηση για τον Πόνο που αρνείται να ηρωοποιηθεί, αλλά αντιθέτως επιμένει να γίνει κατανοητή. Ποίηση για τα Θύματα και τα θρυμματισμένα τους όνειρα, τις δολοφονημένες επιθυμίες, τις κατεστραμμένες ζωές. Ποίηση για τη γενοκτονία των αθώων παιδιών, των γυναικών, των μητέρων και των πατέρων της Παλαιστίνης. Ποίηση για εκείνους που κάηκαν ζωντανοί από τους σκληρούς εξτρεμιστές. Ποίηση για τους επιζώντες που υποφέρουν σιωπηλά, επειδή τους ξερίζωσαν τις γλώσσες, τους έκοψαν τα χέρια, τους ακρωτηρίασαν τα πόδια και έκαψαν τα σπίτια και τους ναούς τους. Αυτή δεν είναι ποίηση για συγχώρεση, αλλά μια βαθιά προσευχή για τη σωτηρία της ανθρωπότητας και του ανθρωπισμού. Ποιος ποιητής θα συγχωρούσε εκείνους που έκαψαν την πατρική του γη και καταδίωξαν μέχρι θανάτου τους αθώους μάρτυρες της γης του που υποφέρει εδώ και αιώνες; Αυτή είναι η ποίηση του Khairi Hamdan, μια ποίηση θάρρους και ηθικής. Ποίηση που δεν επιζητεί κρίση και καταδίκη, αλλά λέει την Αλήθεια με πλήρη φωνή, χωρίς φόβο και αναστολή. Επειδή οι μορφές του δεν αποτελούν μυθοπλασίες ούτε εξιδανικεύσεις, αλλά είναι απολύτως πραγματικές και αυθε­ντικές, όπως η άμμος της ερήμου και όπως το νερό στα πηγάδια των διψασμένων. Είναι εκείνοι που δεν πρόλαβαν να πουν τίποτα πριν δολοφονηθούν ξαφνικά, ενώ κοιμούνταν, ενώ δειπνούσαν στο τραπέζι του σπιτιού τους ή προσεύχονταν στον ναό. Είναι οι αποκεφαλισμένοι προφήτες, οι χορευτές δερβί­σηδες που ύψωσαν τα χέρια τους προς τον Θεό, οι ιμάμηδες που έπαθαν καρδιακή προσβολή την ώρα της προσευχής, οι μουλάδες οι συντετριμμένοι από τη σκληρότητα των κατο­χικών δυνάμεων, οι φύλακες των νεκροταφείων, οι σκιές των περιπλανώμενων νεκρών ψυχών και τα αγγελικά τους άσμα­τα… Η πνιγμένη φωνή τους, το αίμα τους, έχει ριζώσει βαθιά στην ποίηση του Hamdan. Η καρδιά τους είναι η δική του καρδιά. Η ψυχή τους είναι η δική του ψυχή. Η ψυχή του Παλαιστίνιου συγγραφέα, θεατρικού συγγρα­φέα και ποιητή Khairi Hamdan ομοιοκαταληκτεί με την Ποίηση. Πρέπει να έχει κανείς καρδιά από πέτρα για να διαβάσει αυτά τα ποιήματα και να μη σαρωθεί από τη δύναμη της θλίψης, της ελπίδας και του ελέους που συγκεντρώνονται σε αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο. Πατρίσια Νικόλοβα Αίμα στη Γάζα Ο «Αιμάτινος Ουρανός» του Khairi Hamdan είναι βαμμέ­νος με μελάνι από στάχτες, κατοικημένος από στίχους που πετούν χαμηλά πάνω απ’ το φλεγόμενο τοπίο της Γάζας, αναζητώντας ακόμη έναν παλμό ζωής μέσα στα ερείπια. Από ποίημα σε ποίημα ο ποιητής οχυρώνει μια φωνή που πεισμα­τικά αρνείται να καταθέσει τα όπλα, καθώς οι εκρήξεις, οι αποκεφαλισμένοι προφήτες, τα ακρωτηριασμένα παιδικά χέρια, οι βάρδοι που δεν πρόλαβαν να παίξουν την τελευταία σκηνή συνθέτουν ένα ελεγειακό μωσαϊκό, όπου το αίμα και το φως συμφύρονται στο σπαρακτικό κόκκινο του δειλινού. Πίσω από τη σκοτεινή λάμψη του πολέμου αναδύεται κάπως ένας παράξενος αντικατοπτρισμός: η Γάζα του Hamdan θυμίζει στη χρησιμότητά της μια μακρινή ηχώ της Αλεξάνδρειας του Καβάφη. Όπως ο Αλεξανδρινός ποιητής, έτσι και ο Παλαιστίνιος ομόλογός του περπατά σε μια παραθαλάσσια πόλη-μνήμη, όπου κάθε σοκάκι φέρει το βάρος μιας ανείπωτης ιστορίας και οι κά­τοικοι συνομιλούν πιότερο με τα φαντάσματα παρά μ’ εκείνους που απέμειναν. Η Γάζα, σαν την Αλεξάνδρεια του Καβάφη, είναι τόπος εξορίας και επιστροφής, πόλη των μεγάλων τειχών, μόνο που εδώ τα τείχη υψώνονται με μπλόκα και στρατιωτικά φυλάκια. Στην καβαφική Αλεξάνδρεια ο έρωτας και η ιστορία γλι­στρούν σαν σκιά στο ηλιακό ρολόι. Στη Γάζα του Hamdan ο έρωτας ανασαίνει μέσα από αντιασφυξιογόνες μάσκες και η ιστορία γράφεται με βόλια στο ψημένο ψωμί. Και οι δύο πόλεις, ωστόσο, κρατούν ένα κοινό μυστικό, την ομορφιά της επιμονής να ονοματίζεις τον κόσμο, ακόμη κι όταν αυτός καταρρέει, τη βεβαιότητα πως στις πληγωμένες ακτές της Μεσογείου, στη Γάζα ή στην Αλεξάνδρεια, ο άνθρωπος συνεχίζει να ονειρεύεται. Σταύρος Γκιργκένης