ΣΙΝΕ ΣΚΑΛΕΣ

Στην Οινοθήκη μου, πενηντάρης γνώρισα την Κλάρα, δέκα χρόνια μικρότερή μου. Λεπτή, εύθραυστη, λύγισε το σώμα της όταν με άκουγε να μιλώ ελληνικά σαν να ήθελε να αφουγκραστεί τους ήχους. Κλαράκι την έλεγα. Μπήκε παράνομα στις Η.Π.Α. από το Μεξικό. Ο πατέρας της μικρo-ναρκέμπορος, δολοφονημένος από ανταγωνιστές του. Η μάνα της τίμια και θρήσκα καθολική την πήρε από το χέρι και πέρασαν οι δυο τους στο Σαν Ντιέγκο κι από εκεί στο Λος Άντζελες. Την ιστορία της την είχα διηγηθεί, παραλλαγμένη, σαν δική μου ιστορία μετά την τελευταία προβολή στις σκάλες της Πατρέως. [ ] Τα ήρεμα νερά της συζήτησης τα τάραξε με την επιθετική φωνή του ένας τύπος αγριεμένος, με μαλλιά δεμένα αλογοουρά και τεράστια γενειάδα σαν του Μπακούνιν. Απευθυνόμενος στους θεατές της προβολής, τους ρώτησε τι νομίζουν ότι θα προκύψει στο κράτος της Ουκρανίας μετά τον πόλεμο. Εντάξει η Αλγερία πέρασε στον ισλαμισμό, με την Ουκρανία τι θα γίνει; Η Ουκρανία έχει απέραντες εκτάσεις καλλιεργήσιμες προς εκμετάλλευση από τις μεγάλες εταιρείες διατροφής, κι έχει και ορυκτό πλούτο. Από τις σκάλες της Κάσμπα η συζήτηση κατέβηκε στους κάμπους της Ουκρανίας όπου καίγονταν τα στάχυα από τις οβίδες και τους πυραύλους του πολέμου. Στάχυα που χόρευαν ειρηνικά όταν φυσούσε ο άνεμος, στην ταινία του Σοβιετικού-Ουκρανού σκηνοθέτη Αλεξάντερ Ντοζβένκο, Γη, του 1930, μια μεγάλη ταινία για την ιστορία της Ουκρανίας πριν την ένταξή της στη Σοβιετική Ένωση.