ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

...Ήταν τότε που οι μικροί αντάρτες της επαναστατικής αίρεσης "οι πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς" αποφάσισαν την αναμέτρηση, για να μοιράσουν με νέο τρόπο τη διαθέσιμη ζωή κι έστησαν ενέδρες στα περάσματα του χρόνου... Στο μικρό δούναι και λαβείν των ημερών, στον υπολογισμό του κέρδους και στο λογαριασμό των πιθανοτήτων, αντιπρότειναν το μάταιο, το περιττό... Ήταν τότε που τόσες σπαταλημένες ζωές επιστρατεύθηκαν, τόσες ημέρες που εκχωρήθηκαν στο ασήμαντο διεκδικούσαν τη θέση τους... Θα παρατηρήσατε ότι κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης άρχισε ο τόπος να γεμίζει αισθήματα. Μια διάχυτη καλοσύνη, ένα ερωτικό πάθος ασυνήθιστο. Ήταν που οι μικροί αντάρτες επανέφεραν τον έρωτα. Περίεργα φαινόμενα παρουσιάστηκαν τότε. Οι σαραντάρηδες άρχισαν να ζωγραφίζουν ήλιους στις σαμσονάιτ. Διέλυαν τις συνεδριάσεις και πέταγαν μπαλόνια στο διάστημα. Μοίραζαν σερπαντίνες στις γωνίες των οδών. Το ποσοστό κέρδους σημείωσε κατάρρευση, καθώς οι εργάτες δούλευαν πια με την έγνοια της ζωής και οι επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να τους πιέσουν. Κανείς δεν υπολόγιζε τις απειλές μετά από τόση αιθρία. ... Λοιπόν εκείνη τη φορά ο κόσμος έμεινε στην ίδια θέση. Κι ο χρόνος δεν κύλαγε. Μάταια πάλευε να ξεφύγει από τη λαβή του μικρού αντάρτη. Μάταια προσπαθούσε ν' αλλάξει την κατάσταση. Να ξαναπάρει πόζα αγέρωχου. Εκείνος, ο ανίκητος, κλονιζόταν. Η μνήμη γινόταν ισχυρή. Οι απειλές, οι διαδόσεις, οι θάνατοι δε στάθηκαν ικανοί να τη ματαιώσουν.