ΚΑΝΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΠΕΤΕΣ

κάποιοι μάγκες μάθανε στη ζωή τα εύκολα! Τώρα θα τη μάθουνε και στα δύσκολα! Ξεκινώντας το "Κανόνια και τρομπέτες", πρόθεσή μου ήταν να γράψω ένα δραματικό κείμενο. Βαθιά στη σκέψη μου όμως εισέβαλε ένα ύπουλο κωμικό στοιχείο που υπονόμευε κάθε δραματική εξέλιξη. Εν μέρει αυτό είχε συμβεί και σε άλλα έργα μου, αλλά πρώτη φορά ήταν τόσο επίμονο. Η προσπάθειά μου να το αποβάλω ήταν ανώφελη και με οδηγούσε όλο και πιο πολύ στη δημιουργία μιας κωμωδίας καταστροφικών καταστάσεων. Μετά από μήνες έπαψα να αντιστέκομαι, αποδεχόμενος ένα απλό συμπέρασμα: Η Υψηλή Ιδέα και η Σπουδαιότητα ενός Προσώπου καταρρέουν μπροστά σ' ένα απλοϊκό επιχείρημα και μια πεταμένη μπανανόφλουδα. Κάθε μεγαλείο τότε βρίσκεται σε πτώση, προσφέροντας γέλιο. Άλλωστε ο Φρόιντ είχε πει ότι το γέλιο είναι η κραυγή που εκφράζει την ανωτερότητά μας έναντι των παθόντων. Προσωπικά θα συμπλήρωνα ότι αυτή η «ανωτερότητά μας» μας οδηγεί ταυτόχρονα και στη θέση των επόμενων υποψηφίων προς πτώση.