Η συνείδηση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τα κείμενα του βιβλίου είναι είτε από ανθρώπους που συμμετείχαν σε εκπομπές μου για την Δημόσια Ραδιοτηλεόραση από το 1983 και στις έρευνες για την εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" κυρίως, αλλά και σε αφιερώματα που παρουσίασα στο ίδιο περιοδικό, είτε γραμμένα ειδικά για αυτό το βιβλίο από ανθρώπους που έζησαν κοντά στους μεγάλους πανεπιστημιακούς δασκάλους και πνευματικούς ανθρώπους που παρουσιάζονται ή γνώρισαν στα αμφιθέατρα τον Εμμανουήλ Κριαρά, τον Αριστόβουλο Μάνεση, τον Ιωάννη Μανωλεδάκη, τον Δημήτρη Μαρωνίτη, τον Νικόλαο Μουτσόπουλο και τον Χρίστο Τσολάκη. Φιλοξενούμε επίσης τέσσερα πολύ σημαντικά κείμενα που υπογράφουν σημαντικοί άνθρωποι της πανεπιστημιακής και πνευματικής ζωής, οι οποίοι ξεδιπλώνουν μνήμες και προβαίνουν σε σημαντικές κρίσεις και παρατηρήσεις για τη φοιτητική τους ζωή, τη Θεσσαλονίκη της δικής τους νεότητας και τα παράλληλα γεγονότα που συγκλόνισαν την πόλη. Τα κείμενα αυτά καλύπτουν τέσσερις δεκαετίες (1950-90). Σημαντική στιγμή για τη διαμόρφωση της πολιτικής και κοινωνικής μου συνείδησης ήταν χωρίς άλλο η παρουσία μου, δεκαοκτάχρονου τότε, μέσα στο πλήθος έξω από το κτίριο της παλαιάς Φιλοσοφικής για την αναγόρευση του ποιητή Γιάννη Ρίτσου σε επίτιμο διδάκτορα. Ήταν ένα ζεστό απόγευμα της Τρίτης 10 Ιουνίου 1975. Το κλίμα υπερπολιτικοποίησης μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια ήταν πρωτοφανές. Ήμασταν, άλλωστε, μόλις 10 μήνες από την πτώση της Χούντας, η οποία είχε φιμώσει κάθε πνευματική και πολιτική φωνή και είχε καταργήσει συνταγματικά δικαιώματα. Οι φοιτητές ήθελαν μια νέα κοινωνία ανοιχτή και δημοκρατική. Μέσα από υπερβολές, βέβαια. Κάθε μέρα σχεδόν και μια συνέλευση και μια διαδήλωση, μια πολιτιστική εκδήλωση. Οι Θεοί Διψούσαν. Θυμάμαι συνθήματα, ζητωκραυγές, επιφωνήματα θαυμασμού για τον Γιάννη Ρίτσο, που εμφανίστηκε φορώντας ένα σκούρο μπλε κουστούμι και γραβάτα με ρίγες στα χρώματα του μπλε και του άσπρου. Είδα, από τα εκατό μέτρα έστω, έναν συγκινημένο και αγέρωχο άνθρωπο ο οποίος, όπως μου είπαν αυτοί που ήταν κοντά του, πίσω από ένα εγκάρδιο χαμόγελο προσπαθούσε να κρύψει το γεγονός ότι είχε βουρκώσει. [...] ("Σαράντα δύο χρόνια ρεπορτάζ για το Πανεπιστήμιο", από την εισαγωγή του Κώστα Δ. Μπλιάτκα)