ΟΣΤΑ ΤΗΣ ΗΧΟΥΣ [Περιλαμβάνει ένθετο Επίμετρο 72 σελίδων από τη μεταφράστρια Αναστασία Δεληγιάννη]

«Οι νεκροί πεθαίνουν δύσκολα, καταπατούν το υπερπέραν, απαιτούν τη θέση τους στη θέση της, πίσω στη λάσπη, μόνο με τα λοστάρια και τις οπές τους, μέχρι τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης της γης εκεί γύρω, αφού τους ανέχθηκε επί μακρόν, υπόκειται σε καθήκοντα περίθαλψης προς τιμήν τους. Τότε μπορούν ν’ απελευθερωθούν με κάθε έννοια, τότε τελειώνουν τα βάσανά τους, τα φυσικά τους βάσανα. Μα από το καθήκον προς τη φύση, αυτό που σκανδαλωδώς πέφτει μεταθανάτια πάνω στην περιουσία κάποιου, δεν μπορείς ν’ απαλλαγείς απλώς κλωτσώντας την καρδάρα με το γάλα, όπως δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. Είναι αλήθεια αυτό που λένε. Τουλάχιστον αυτό μπορεί να ειπωθεί και να ισχύει για τον Μπελάκουα, που βρέθηκε να ξαναστέκεται και να πηγαινοέρχεται πάλι μέσα στη σκόνη του κόσμου, να ξαναπαίζει τα παλιά παιχνίδια στο αμυδρό αυτό σημείο του σύμπαντος, με τόσες διαφορετικές ευκαιρίες που καμιά φορά αναρωτιόταν μήπως η χωρίς ζωή συνθήκη ήταν μόνο ένα όνειρο και μήπως γενικώς ήταν πιο νεκρός πριν την επίσημη, ας πούμε, αναχώρηση από τα ανθρώπινα παρά μετά. Κανείς πάντως δεν ήταν πιο πρόθυμος να παραδεχτεί πως η καθορισμένη ατομική του ύπαρξη είχε αποτελέσει κατά κάποιον περίεργο τρόπο μια αδικία και πως αυτή η βαρετή διαδικασία εξολόθρευσης, γεμάτη παρατεταμένα λάθη λόγω προπατορικού αμαρτήματος, ήταν η εξιλέωση που επιβάλλεται σε κάθε ξεκίνημα στα ζώντα πνεύματα, στο καθένα δηλαδή με τη σειρά του. Όμως κάτι τέτοιο δεν έκανε τα πράγματα ευκολότερα ούτε πιο ευχάριστα. Μια μέρα, μάλιστα, όπως καθόταν διπλωμένος ακουμπώντας με το στήθος σ’ έναν φράχτη και ονειροπολούσε απολαυστικά ξεφυσώντας τον καπνό από το πούρο του μάρκας Romeo and Juliet, του ήρθε η σκέψη ότι ίσως αν είχε αποτεφρωθεί αντί να θαφτεί αμέσως θα κινδύνευε λιγότερο να κριθεί υπαίτιος επιστροφής σ’ αυτήν την αναγούλα. Αλλά ευτυχώς για όλους μας αυτή η σκέψη ήταν πολύ έντονη για να τον κρατήσει δέσμιο για πολύ καιρό. Δοκίμασε ό,τι ήξερε, χωρίς ωστόσο ν’ αλλάξει θέση, ώστε να φανταστεί πώς το δέρμα του καθώς τον άφηνε δ