ΟΙ ΤΣΕΝΤΣΙ

Ο Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ (1792-1822) έγραψε και εξέδωσε τους Τσέντσι το 1819 στην Ιταλία. Η ιστορία που τον ενέπνευσε, αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον Στεντάλ στα Ιταλικά Χρονικά και από τον Μοράβια. Το έργο έγινε γνωστό στον 20ό αιώνα όταν το ανέβασε ο Αντονέν Αρτώ και αποτέλεσε το ορόσημο του "Θεάτρου της Σκληρότητας". Το άγριο θέμα της αιμομιξίας, της συζυγοκτονίας και της πατροκτονίας, που παρουσιάζεται χωρίς ηθικές κρίσεις, με δραματουργική δύναμη που κινείται ανάμεσα στον Σαίξπηρ και τον Μίντλετον, κρίθηκε άσεμνο για την εποχή κατά την οποία γράφτηκε, όπως και ο Κάιν του Μπάυρον την επόμενη χρονιά, με αποτέλεσμα να μην ανεβεί στο Κόβεντ Γκάρντεν. Από όλα τα βδελύγματα που η πνευματική διαστροφή και η ποιητική αθεΐα δημιούργησε στην εποχή μας, η τραγωδία αυτή μας δίνει την εντύπωση ότι είναι η πλέον βδελυρή, γράφει ο αιδεσιμώτατος Κρόουλυ το 1820. Βέβαια, υπήρξαν και κρίσεις όπως ότι το έργο διατηρεί από την αρχή ώς το τέλος ένα σφριγηλό, διαυγή, αρρενωπό τρόπο έκφρασης, που ο Σέλλεϋ τον χειρίζεται θαυμάσια ώστε να δίνει δύναμη, ακόμη και μεγαλείο, στις λάμψεις του πάθους και της φρενίτιδας, της αγριότητας και φρίκης στο σκοτάδι της σκληρότητας και της ενοχής. Η γλώσσα του, καθώς ο ίδιος ταξιδεύει μέσα από τα πιο απίθανα επεισόδια, διασώζει την ορθότητα και την απλότητά της... Η παρούσα έκδοση συνοδεύεται από τον πρόλογο του Σέλλεϋ, ένα σημείωμα της γυναίκας του Μαίρης Σέλλεϋ (που έγραψε τον Φράνκενστάιν), ένα μελέτημα για το έργο, αναλυτικό χρονολόγιο και δύο κείμενα που περιγράφουν τις τελευταίες μέρες και το θάνατο του συγγραφέα.