Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ευγενία Σκοπτσόβα, η φλεγόμενη καρδιά. «Κατά τη Θεία Δίκη δεν θα με ρωτήσουν αν ήμουν καλή στα ασκητικά μου καθήκοντα, πόσες μετάνοιες έκανα μέχρι το πάτωμα ή μέχρι τη μέση, μα θα με ρωτήσουν αν τάισα τον πεινασμένο, αν έντυσα τον γυμνό, αν επισκέφτηκα τον άρρωστο και τον φυλακισμένο» (Μητέρα Μαρία) Ήταν μουντό το πρωινό εκείνης της ημέρας, όταν το ημερολόγιο έγραφε 31 Μαρτίου 1945 στο στρατόπεδο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας. Μια μακριά σειρά γυναικών κρατουμένων στο κολαστήριο των ναζί στεκόταν στην σειρά για να μπουν στον θάλαμο αερίων. Μια μεσήλικας, με ίχνη της προηγούμενης ομορφιάς της και με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος της, πρότεινε σε μία νεαρή κοπέλα να αλλάξουν τους επενδύτες με τα νούμερα που ήταν ραμμένα επάνω τους και να πάρει την θέση της. Μεταβαίνοντας σε ένα καλύτερο κόσμο, η γυναίκα αυτή έκανε την ύστατη θυσία σύμφωνα με την αρχή «Εγώ αγάπη ειμί» που καθόριζε την ζωή της. Ύστερα από λίγο, διάβηκε το κατώφλι της πύλης του επέκεινα, τερματίζοντας την γήινη διαδρομή της. Την έλεγαν μητέρα Μαρία, κατά κόσμον Ελιζαβέτα Γιούρεβνα Σκοπτσόβα, το γένος Πιλένκο. [...] (Από την εισαγωγή του Δ.Β. Τριανταφυλλίδη)