Πλάτων Νόμοι βιβλίο Η'-Θ'-Ι'

Με το όγδοο, το ένατο και το δέκατο βιβλίο των Νόμων ο Πλάτων έρχεται να συγκροτήσει μία περίφημη τετρακτύν, συνθέτουσα κορυφαίες στιγμές του Θεωρητικού και του Πρακτικού Λόγου σε μία περιοχή που αρθρώνεται από τον φυσικό έως και τον μεταφυσικό κόσμο. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στο δικαίως πράττειν, στο ηθικώς πράττειν, στο νομικώς πράττειν και στο θρησκευτικώς ή στο θεολογικώς πράττειν, με την σειρά μεταξύ τους να παραλλάσσει από θεματολογία σε θεματολογία, με το δεοντολογικό-κανονιστικό κριτήριο να κυριαρχεί και να εγγράφει την ανθρώπινη προσωπική και συλλογική παρουσία στον άξονα της απελευθέρωσης από έμφυτες ή συμβεβηκυίες παθογένειες και, ακολούθως κατ' αντιστροφήν, στον αστερισμό της αξιοπρέπειας και της δημιουργικότητας. Τα ανωτέρω διανύουν την απόσταση μεταξύ του a priori και του a posteriori και κινούνται αντιστοίχως, από την μία πλευρά, στην αναγωγή σε ένα πεδίο ακεραιοτήτων και αμετάθετων αληθειών στην εξέλιξη του ιστορικού γίγνεσθαι και, από την άλλη, στην επεξεργασία τρεχόντων ζητημάτων τα οποία καλύπτουν κάθε πτυχή της καθ' ημέραν ανθρώπινης δραστηριότητας και προοπτικής.