ΑΛΑΦΡΟΓΙΟΡΤΗ

Μειράκιον χαρωπόν, ιδρωμένον, κατάκοπον, ζέχνον ανηφορίζω προς την καλαίσθητον πόλιν μου, επί του λόφου άνωθεν του λιμενικού σταθμού της δασώδους αριστερής όχθης του παραρρέοντος, με τα βαθιά στροβιλίσματα των διαυγών υδάτων του πλατέος Αξιού. Παραδώσαμε εις τις φορτηγίδες τού σταθμού τους κορμούς δένδρων, τους συλλεγέντες εις τις κλιτύες του Βορρά μαζί με τον αδελφό του παππού μου Αέροπο και τους δούλους. Πλέουν τώρα ασφαλώς προς τους νότιους Αιγαιακούς λιμένες... Η οικογένειά μας εξέτρεφε παλαιόθεν ικανό αριθμό ιπποειδών και ετοίμαζε φακλάρια για την μεταγωγή δασικών κυρίως προϊόντων. Παραμείναμε εβδομάδες εις το όρος στερημένοι και απομονωμένοι από τον δήμον, υλοτομούντες και θηρεύοντες εις τα πυκνά δάση... Η Βοττιαία μού πρόσφερε άλλου είδους χαρές ως λοφώδης και πεδινή χώρα, τις απολάμβανα σαν με έπαιρνε μαζί του ο πατήρ μου, κάποιες φορές, εις παραποτάμιες πόλεις και πολίσματα του Αξιού... εις την Αταλάντην, την Γορτυνίαν έως εις την Ειδομένην. Έμπορος εδωδίμων ζηλευτός εκείνος και αξιόμαχος!