ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ 1851-1911

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 3 Μαρτίου 1851, γιος του ιερέα Αδαμάντιου Εμμανουήλ και της Αγγελικής Μωραϊτίδη.

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη γενέτειρά του, ενώ αργότερα φοίτησε στη Σκόπελο, στον Πειραιά και τελικά αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο το 1874. Την ίδια χρονιά εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ήταν αυτοδίδακτος στα αγγλικά και στα γαλλικά, και για να ζήσει έκανε ιδιαίτερα μαθήματα, ενώ παράλληλα έγραφε και μετέφραζε κείμενα για εφημερίδες. Το 1872 επισκέφθηκε το Άγιο Όρος με τον μοναχό Νήφωνα, όμως σύντομα συνειδητοποίησε ότι δεν του ταίριαζε η μοναχική ζωή. Παρέμεινε ωστόσο βαθιά θρησκευόμενος και έψελνε ως δεξιός ψάλτης στον Άγιο Ελισσαίο στο Μοναστηράκι, όπου σύχναζαν πολλοί λογοτέχνες της εποχής.

Το 1879 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Η μετανάστις, και το 1882 άρχισε να δημοσιεύει Τους εμπόρους των Εθνών, ενώ ακολούθησε Η Γυφτοπούλα (1884). Από το 1892 έως το 1897 συνεργάστηκε τακτικά με την εφημερίδα Ακρόπολις, ενώ την περίοδο 1902–1904 έζησε ξανά στη Σκιάθο, όπου έγραψε το κορυφαίο του έργο Η Φόνισσα. Η γραφή του Παπαδιαμάντη, βαθιά ηθική και ανθρώπινη, ανέδειξε με ρεαλισμό και ευαισθησία τη ζωή των ταπεινών ανθρώπων της Αθήνας και των νησιών. Το έργο του περιλαμβάνει περίπου 180 διηγήματα και νουβέλες, καθώς και λίγα θρησκευτικά ποιήματα. Το 1908 τιμήθηκε για τα 25 χρόνια προσφοράς του στα ελληνικά γράμματα σε εκδήλωση στον “Παρνασσό” υπό την αιγίδα της πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη.

Μετά από αυτή την τιμή, επέστρεψε οριστικά στη Σκιάθο, όπου έζησε ήσυχα μέχρι τον θάνατό του στις 3 Ιανουαρίου 1911, από πνευμονία.