CHARLES DICKENS 1812-1870

Ο Κάρολος Ντίκενς [1812-1870], θεωρείται ο σημαντικότερος άγγλος μυθιστοριογράφος.

Τα δύσκολα παιδικά του χρόνια όχι μόνο σφράγισαν την ψυχοσύνθεση του, αλλά και σχεδόν υπαγόρευσαν το κατοπινό συγγραφικό του έργο. Όταν ήταν δώδεκα ετών, είδε τον πατέρα του να φυλακίζεται για χρέη, κι ο ίδιος άρχισε να δουλεύει εργάτης σε μια βιομηχανία. Τρία χρόνια αργότερα, με την πρόσληψη του σ' ένα δικηγορικό γραφείο, θα ξεκινήσει η υπαλληλική του σταδιοδρομία, που θα κυμανθεί από το επάγγελμα του γραφιά ως το λειτούργημα του δημοσιογράφου-χρονογράφου. Το 1835 (σε ηλικία δηλαδή 23 ετών), εκδίδει την κοινωνική σάτιρα Τα σχέδια του Μποζ, η μεγάλη επιτυχία της οποίας του έφερε την παραγγελία του εκτενούς μυθιστορήματος Τα χαρτιά του Πίκουικ (1836-7), που εκδόθηκε σε 20 συνέχειες, εν είδει επιφυλλίδας. Ακολουθούν: το θρυλικό Όλιβερ Τουίστ (1838), το Νικόλας Νίκελμπυ (1839) και το Παλιό Παλαιοπωλείο (1840). Το 1841, επηρεασμένος από τη θεωρία του Κάρλαϋλ για τον μεγαλοφυή ήρωα ως εκδικητή της φτώχειας, εκδίδει το ιστορικό μυθιστόρημα Μπάρναμπυ Ρατζ. Μετά από ένα ταξίδι του στην Αμερική (1840), θα εκδώσει τις Αμερικανικές σημειώσεις (1842) και τη νουβέλα Μάρτιν Τσάζελουιτ (1843-4), στην οποία καυτηριάζει την υποκρισία των βρετανικών ηθών και εγκωμιάζει την ευθύτητα των Αμερικανών στις σχέσεις τους. Το 1843, επίσης, εκδίδει αυτό που έμελλε να γίνει το δημοφιλέστερο βιβλίο του, τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Το 1848, εμπνεόμενος από την Επανάσταση του 1848, εκδίδει το "οργισμένο" μυθιστόρημα του Ντάμπυ και Υιός. Θέματα που τον συγκινούν ιδιαιτέρως, όπως η εκμετάλλευση της εργασίας των παιδιών και η φθορά των αξιών στον υποκριτικό κόσμο των ενηλίκων, επανέρχονται με οξύτατη δριμύτητα στο ημι-αυτοβιογραφικό Δαβίδ Κόπερφιλντ (1849-50) και στο Σπίτι του ζόφου (1852-3). Και ενώ η θαυμάσια Ιστορία δύο πόλεων (1859) εμπνέεται από τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης, στα τελευταία του έργα (κυρίως στις Μεγάλες προσδοκίες, 1861), ο Ντίκενς επανέρχεται με σκεπτικισμό στην κοινωνική ζωή της εποχής του και ασκεί αυστηρή κριτική στην κοινωνία του κέρδους. Ο αιφνίδιος θάνατος του ανθρώπου που κατάγγειλε με το έργο του την κοινωνική αδικία που διαπράττεται εναντίον των φτωχών, με ρωμαλέα συγκίνηση, χιούμορ και χωρίς περιττή συναισθηματολογία, βύθισε στο πένθος ολόκληρο τον κόσμο, που ένιωσε την απώλεια ενός "μεγάλου φίλου".